Goeie Genade

Gisteren had ik Thuis een haast luie, maar heerlijke Kerst. We keken naar Herman van Veen, die in samenwerking met de EO het kerstverhaal vertelt. Dit theater stuk werd omschreven als humoristisch, en ontroerend. Dat klopt wel J Het stuk heet "Goeie Genade" en als je het ook wil zien, klik dan hier.

Een geniaal grapje was:
Jozef was heel verbaasd dat Maria al een kindje in haar buik had,
omdat hij net van plan was, er eentje voor haar te maken.

Het stuk eindigde met 1 van mijn favoriete nummers van Herman van Veen, die zal ik hier ook zo onderzetten. Maar dit stuk tekst heb ik even opgeschreven. Dat raakte me op 1 of andere manier. Ik weet niet zo goed waarom J (reageer gerust)

Zou je leven als Jezus, als een heilige, een engel, mensen zouden je niet begrijpen.
En als je zou proberen, en als je zou proberen je vreugde, je vrede te verklaren, de mensen zouden naar je woorden luisteren, in plaats van ze te verstaan.
Ze zouden je woorden herhalen, er niet naar leven, en na verloop van tijd zich afvragen hoe het komt dat jij bezit wat hen ontbreekt.
Ze zouden jaloers worden, woedend worden, je willen overtuigen dat jij, in plaats van hen de goddeloze bent.
En als hun pogingen jou je geluk af te nemen mislukken, zullen ze je pijn doen, en in razernij ontsteken.
En als je ze zou zeggen dat dat je niet interesseert, dat zelfs de dood je geluk, je vrede niet kan afnemen, zullen ze je afmaken om hun gelijk te halen.
En als ze dan de vrede op je dode gezicht zien, verklaren ze je heilig.

En dan zingt hij het nummer Kyrie Eleison (Heer ontferm u over ons, Lord have mercy), als afsluiting van het theaterstuk. Ik kan de tekst hier wel neerzetten, maar die moet je eigenlijk horen. Luister hier een stukje (nummer 10).

Heerlijk dat de EO dit gedaan heeft. Herman van Veen is geen christen, en wat hij hier heeft gemaakt is prachtig. Heerlijk dat dingen samenkomen. Daar geniet ik van.

Prachtig.

Nummer 3, 2 hoog

Het is zondagavond (lees nacht). Ik zit op de bank op 2 hoog in Amsterdam, thuis. Jos m'n huisgenoot heeft goede jazzmuziek uitgezocht. Hij een biertje, ik rooibosthee. Hmm. Ik hoor de trams buiten voorbijrijden. (Ik heb een nieuw stukje gehoorapparaat ;-)) De lantaarn buiten zwaait heen en weer en er waait een plastic zak voorbij. Een stukje sfeer van m'n leven in Amsterdam nu. Amsterdam is een stad van mogelijkheden, werkelijk alles is mogelijk. Dat geeft vrijheid, en ook veel rare dingen. Het is ook onpersoonlijk ergens, al die mogelijkheden. Ik vind het inspirerend. En ik ontmoet de leukste mensen. Muzikanten, (krijg je met zo'n huisgenoot) een verlegen postbode, die ook acteert en een boek heeft geschreven, een kunstenaar uit Edinburg die net buiten A'dam woont en van de Nederlandse landschappen houdt. Dat vond ik wel maf hoor. Schotland is prachtig verassend. Dan is Nederland maar plat hoor ;-)

Deze kunstenaar kwam ik tegen in Bourbonstreet, een cafeetje met live Jazz muziek. Heerlijk is dat! Ik kwam aan de klets met deze jongen en al snel kregen we het over het christelijk geloof. Als ik vraag wat voor werk iemand doet, vraagt diegene na een tijdje echt wel wat voor werk ik doe, en dan zit je zo in een geloofsgesprek J Deze jongen was katholiek, maar alleen voor het moraal, 'de rest' niet. Hoe vroeg mij of ik altijd al christen was geweest. Leuk zo'n spontaan gesprek J Ontspannen.

Afgelopen vrijdagavond kwam ik in gesprek met een wat oudere man, die naar eigen zeggen spiritueel was, en geloofde in Liefde, en Verrijking. Maar God was in iedereen en overal, dat kon je niet vaststellen, en hij was zeker geen persoon. Ik heb hem lekker laten praten. Hij had veel meegemaakt. Vond christenen sociaal, maar vond niet dat je je moest laten beperken door een boek. En Jezus? "Nee meisje, die zit in iedereen, hij leeft niet écht.." En wat verrijking was? Tja, dat kon je nooit zeggen, want er is altijd meer. Hij vond het een fijn gesprek, en zei; "Kijk dit hier is een gesprek in Liefde, we worden verrijkt, jij komt er wel, je bent een vrije vrouw"

Twee week geleden was ik met Neelke wezen stappen op het Leidseplein, daar vroeg een jongen wat voor werk ik deed, dus ik vertelde kort, communicatie, stukje vormgeving en trainingen. Hij reageerde met de uitroep; "Jezus". Dus toen zei ik; ja, dat ook J.

Zo, dat waren even wat ervaringen uit het nachtleven van A'dam J

Op het moment dat ik deze blog aftyp zit ik op Schiphol, m'n vlucht vertrekt over een half uurtje richting Belfast, en ik heb net m'n ontbijt op. Ik ga Erik bezoeken! Ik heb er zin. Na al de Storm bij Stroom ben ik er wel aan toe ;-) Mensen vragen me wel eens hoe ik er nu in sta, wat ik er van vind. Maar dat weet ik niet zo goed, wat moet je van zoiets vinden? Volgens Jos reageer ik volwassen, ik heb m'n verdriet, maar ben ook realistisch, ja dat klopt wel.

Voelt nog steeds als n avontuur hoor, Amsterdam, ik geniet met volle teugen, samen met God, op avontuur. Volgens Jos moest ik maar typen dat ik me heel snel een Amsterdamse voelde, en dat ik hier hoor J

Hmmm (zucht)

Volgende keer (wat sneller dan deze) een nieuwe blog, waarschijnlijk over Stroom, maar wie weet J

Nieuwe associatieve muziekvideo: (probeersel) Laat me weten wat je ervan vind!http://www.youtube.com/watch?v=Ecep3HtCaaQ

..ik heb nog nooit gebidt, geboden.. Hoe zeg je dat?

En heb jij wel eens gebeden?

Nee nog nooit.

Wat is het volgens jou?

Iets wensen, net als gisteren met de sterren. Als dat uitkomt hé, dan geloof ik in God!

Wat bidden mensen denk je?

Heer zegen deze spijzen? Wat zijn dat eigenlijk? En oja, Onze Vader ofzo

Ik bid nooit hetzelfde…

.. verbazing… Wat bid je dan?

Waar ik aan denk op dat moment. Je zegt toch ook niet altijd hetzelfde tegen je vrienden?

Wat doe jij als andere mensen bidden?

Dan zing ik een liedje in m'n hoofd tot ze klaar zijn…

Ja, en weet je, als iedereen zo stil is…. Dan hoor je de parkiet zo goed.

Even een greep uit een Solid Friends met een groep jongeren. Deze zomer heb ik 2 weken E&R gedraaid in West Kapelle, op camping de Boomgaard. Ik had in m'n 2^e week E&R een klik met de jeugd die mij erg verraste. Ik moet zeggen, je houdt heel snel van zo'n groep jongeren. Dit was een bijzondere Solid Friends. Het ging over bidden. En na dit gesprekje, een spel, weer kletsen en weer een spel, gingen we met de groep bidden. Kees gaf iedereen een kaars en stak zijn kaars aan. Hij begon hardop te bidden, en daarna gaf hij het vuur door, zo konden jongeren ook bidden als ze wilden. Wilden ze niet, dan gaven ze het licht gewoon door. Kees, Lieuwe en ik baden hardop. Een aantal jongeren gaven het licht gelijk door. Maar verrassend veel baden, in hun zelf met de ogen dicht en een brandende kaars. Natuurlijk werden de jongeren die baden zeer goed bekeken en becommentarieerd door de rest van de jongeren, en de grapjes tussendoor moesten ook gemaakt worden. Best spannend voor ze, en ook voor ons J

Veel jongeren baden, gingen met God in gesprek. Zo ook een jongen die vlak ervoor zei dat hij angst voelde, en een meisje wat nog nooit eerder had gebeden. Van haar komt de quote die de titel van deze blog is geworden. En ook het meisje naast mij, ik voelde dat ze echt met God in gesprek was. En toen ik daarna het gebed afrondde was ze geëmotioneerd. "Nou" ze zegt ze, "ik ga huilen bij zoiets hoor." Toen de groep weg was, werd ik er nog emotioneel onder. Ik vond het heerlijk hier bij te mogen zijn Ook de groep vond het bijzonder, een aparte beleving voor ze. Heerlijk dat juist echtheid, en de ruimte geven iets te proberen zoveel kan doen…

Dit even over 'week 6'. Week 4 heb ik ook meegedraaid. Ook al een bijzondere week. Deze week deed ik volwassenwerk en dat ging super Ik had een goede collega, Ellis. We waren lekker gastvrij en we hebben ook toffe gesprekken gehad. We voelden ons als week één grote richtingwijzer naar God. Ik wil graag een Dagafsluiting met jullie delen. Ook omdat de jongeren het er in week 6 nog over hadden. Een Dagafsluiting is om 22.00 en voor campinggasten en het E&R team. Een teamlid bereidt het voor, en je bent behoorlijk vrij in wat je kan doen. Dus die vrijheid die pak ik dan ook J "Voel je vrij".

Het is donderdagavond en er zitten zo'n 18 jongeren in de tent. (10-17 jr.) Ze hangen lekker luidruchtig over elkaar heen op de bank, met wat 'blauwe shirts' (E&R teamleden) ertussen gepropt. Ik heb Willemieke uit ons team, en Daphne een meisje van de camping gevraagd me mee te helpen. Ook de meeste teamleden doen mee.

Welkom, iedereen, ik wil jullie voorstellen aan de jury, Willemieke en Daphne. Welkom bij het programma Super Christen 2007. Zometeen komen de deelnemers op deze stip ons ervan overtuigen dat zij deze titel verdienen. En de prijs? Een ticket naar de hemel…

De leden van ons team komen omstebeurt in de hoepel (de stip) staan. Ze vertellen dat ze die ticket verdienen, omdat ze naar de kerk gaan, bijbel lezen, E&R doen, goede dingen doen, niet vloeken, netjes gekleed zijn. En zelfs eentje probeerde ons te overtuigen met; "Ik zie er gewoon goed uit"… Maar nee, elke deelnemer werd door de jury te licht bevonden… "Het is niet genoeg" zeiden we en "Ik mis toch iets.." Zo werden ze allemaal weggestuurd. De laatste, Christian was aan de beurt. Ik zag de groep jongeren wat onrustig worden en ik bedacht me dat het wat te lang duurde. Ik zou met Christian ruzie gaan maken, en hij zou zeggen, maar wat moet je dan doen om in de hemel te komen? En daar zou ik dan op in gaan. Maar terwijl Christian boos op mij aan het worden was riep een van de jongeren ineens: "Nu even zonder gekheid, hoe zit dat nou?" Prachtig J Ik schoof naar voren, en zei, mag ik daarop ingaan? Wat toen volgde was een zeer open gesprek. Waarin ik vertelde hoe ik zekerheid heb van het eeuwig leven… Dat ik dat absoluut niet zelf kan, het is nooit genoeg, hoe hard ik m'n best ook doe. Dat ik doordat ik aan Jezus verbonden ben, vrienden met hem ben, ik met hem meelift naar de hemel. Toen ik Jezus noemde was dat voor de jongeren een verassing, maar 1 jongere had het ineens door. Jezus is God!! God is Jezus, eej luister nou, die zijn hetzelfde! God is Jezus!! Ik vertelde dat God te vertrouwen is, en dat ik hem vertrouw, daar wil ik wel vrienden mee zijn. God loopt je niet te dissen zei ik nog J Ondertussen zag ik leden van m'n E&R team met me meegenieten van dit gesprek, deze sfeer, de aanwezigheid van God.

Ik vertelde wat het voor mij betekent om mijn vertrouwen op Jezus te stellen. Dat m'n schisis niet bepaalt wie ik ben. Ook al zouden ze me dan uitlachen. "Dat doen we niet hoor, we luisteren!" zei een jongen. Ik vertelde dat geloven een middel is om God's kado aan te nemen. En dat kado, is de hemel. En de jongeren luisterden met enorme aandacht. En toen een oprechte vraag; "Je hebt het nu telkens over dat jij en Jezus vrienden zijn, maar je kunt God toch niet zien??" Ik vertelde dat mijn moeder vroeger altijd zei dat iedereen ten diepste alleen is, dat geloofde ik nooit. Tot op het moment dat ik in de put zat, toen voelde ik t.. Nou en juist dat stukje van mijn hart waar niemand bij kan, dat stukje kent Jezus, en dat is me meer waard dan dat ik hem kan zien.. Later zei 1 van m'n teamleden tegen deze jongen; "Je kunt toch zien dat God bij Antje is?" "Jaa" zei hij hard en fronsend. Ik kon die jongen(s) wel knuffelen J

Het gesprek ging nog verder.. En het was prachtig om te zien dat jongeren iets van genade begrepen hier. Dat bewees Bowy die ineens schreeuwde, "Eej, Antje, mag ik nou op die stip?" Ik gaf aarzelend toe. Hij ging op de stip staan en zei zoiets als: "God houdt van mij, Jezus accepteert mij zoals ik ben, en ik wil zijn vriend zijn, dus kom maar op met die ticket" We praten later met hem na, en hij meende het echt wel. Hij vertelde dat hij ooit had gedroomd dat hij in de hemel was, en God dichtbij hem, en dat was heel warm. We konden hem toen vertellen dat God hem een voorproefje had gegeven, en dat God nu al vrienden met hem wilde zijn. En zo vonden er die avond nog meer heel bijzondere gesprekken plaats, zo buiten de tent. Er was echt iets bijzonders gebeurt. Een gouden moment…

E&R was prachtig dit jaar. Ik zie uit naar wat komen gaat. We hebben natuurlijk nog veel meer meegemaakt, maar dat past niet allemaal in een blog J Ik heb enorm veel lol gehad ook. Hier even alle interne grapjes op een rij: "Ik was ff deze maken" "Met je hoofd" "Je bent zelf een hoofd" "Ach man, je hebt zeker een kleuterjuf gehad vroeger." "Ernstig…"

Was echt even weg uit Zwolle, en al het gedoe. Ik hoop 1 dezer dagen te horen of het allemaal doorgaat met Amsterdam… Op dit moment rommel ik n beetje aan.. Thuis werken is niet makkelijk L Toch is er een prachtige flyer uit gerold, en een mooi filmpje, met medewerking van familie en vrienden J

Verder ben ik bezig met het schrijven van een workshop voor E&R en Ichtus Zwolle. Hij gaat over je weg van vertrouwen op God.. Hij begint vorm te krijgen…

En niet te vergeten; in de laatste nieuwsbrief van E&R werd er reclame gemaakt voor zowel Graag in Gesprek (die ik met Peter heb geschreven) en ROOTZ!!

Deze tekst kwam ik tegen, daarin zegt God in Psalm 32:

'Ik geef inzicht en wijs de weg die je moet gaan.
Ik geef raad, op jou rust mijn oog"

(God heeft n oogje op je ;-))

Lijn 54

De metro tussen Amstel en Duivendrecht. Een man maakt in een voor mij onverstaanbare taal ruzie via de telefoon. En groepje meiden die geanimeerd andere meiden bespreken. Een vriendelijke antiliaanse vrouw wijst me op de goede metro, een zakenman in pak met een enorme headphone, een jongen met dreadlocks en een zelfgebouwde houten step met ingebouwd navigatiesysteem. En zo in die drukte ook een jonge vrouw, net afgestudeerd, met open blauwe ogen, een leren jack, een latoptas en zwarte Teva slippers… Na 2 jaar reis ik weer regelmatig met de Amsterdamse metro lijn 54. Ondertussen leer ik Amsterdam al wat kennen. En voelen de tram en de metro weer vertrouwd aan. Voor mijn afstuderen heb ik van Alienke een kaart van Amsterdam gekregen. Dus nu weet ik ook nog eens waar we ongeveer zitten in Amsterdam. Het kantoor zit op een prachtige locatie aan de Amstelkade, waar we binnenkort een “Boot en BBQ” gaan houden. Maar nu heb ik het over de toekomst. Eerst even een terugblik..

Afgelopen zondag hadden we een picknick, niet in de zon, maar in de Oosterparkkerk. Kees was met me mee, en het was daarvoor een toffe samenkomst in het Kriterion. Ook Kees was er kort over: “helemaal goed” :-) Naast Kees waren er nog heel wat mensen die voor het eerst waren. Heerlijk is dat. De samenkomst ging over “nieuwe mensen”, over de verandering die je door maakt als christen (in wording). De laatste samenkomst voor de zomer, en ook de laatste keer dat het filmpje wat ik had gemaakt voor deze serie werd vertoond.
Vandaag een dagje op kantoor gewerkt. Gloednieuw kantoor, zo nieuw dat we nog ‘moeten’ internetten via een ‘geleend’ netwerk, en ik nog niet kan printen. Maar het begint op gang te komen. Ik viel er midden in, het vele werk, de onzekerheid, en de spanningen. Toch gaat het me best goed af, ik val mezelf niet tegen ;-) Ik moet wel goed blijven letten op het blijven werken uit de rust (Hebreeën 4). En ook moet ik niet vergeten dat de financiën nog niet rond zijn. De sponsoring van Stroom komt op gang, maar het “stroomt” niet binnen, dat verhipte geld.

De dingen die ik ga doen na de zomer beginnen wat vorm te krijgen. Ik ga bijvoorbeeld ook een huisgroep leiden! (het aantal mensen die bij een huisgroep zit is in 2 week van 35 naar 50 gegaan!)Maar ook ga ik bezig met vormgeving, met 2 “stromers” gaan we een nieuwe huisstijl neerzetten. En die ga ik gebruiken voor de nieuwsbrief, de contactmail, uitnodigingen, de website, de infoflyer en seriefolders. Ook ga ik na de zomer bezig met de samenkomst zelf. Het team wil graag dat ik nu al wordt ingepland als regisseur, maar dat vond ik nog te veel worden, helemaal als ik nog in Zwolle woon. Ik ondersteun nu met ideeën, en filmpjes. Het regisseren lijkt me wel ontzettend gaaf. En het ligt me ook wel. Dat komt nog :-) Na de zomer krijgen we een tof thema getiteld “Ik voel...” Met telkens een psalm. En ik heb een heerlijk idee voor een intro-filmpje. Nu even kijken of ik het uit mijn hoofd, naar andere mensen en concrete videobeelden, de PC, en een Youtube filmpje krijg..

Ik begin ondertussen ook ‘iedereen’ te ontmoeten. Rasechte stromers, maar ook mensen die overal nieuw bij zijn. Tijdens de picknick heb ik heerlijk gekletst over creativiteit en God. Een favoriet onderwerp van mij :-) Heerlijk om mensen te ontmoeten, unieke mensen, ze maken me nieuwsgierig.

Het is allemaal best spannend, maar ook heel uitdagend. Het is maf om te zien dat ik hier, bij Stroom Amsterdam op mijn plek ben. En dat ik ‘er verstand van heb’. Ineens ben ik ‘professioneel’ Dat is wel apart! Ik vind het wel lastig de balans te houden, en niet over-enthousiast te worden. Ik vind het verwonderlijk dat Remmelt en Alienke zo blij met me zijn. Ik ben blij dat ik hun kan helpen. En dat klinkt ook al raar. God heeft het wonderlijk geregeld allemaal ;-)

“Het is mij te wonderlijk, te groot voor mijn gedachten”

Genoeg voor nu, ben best moe eigenlijk… :-)